Een bal op haar hoofd gooide het leven van Lois (23) overhoop: ‘Ik lag weken in het donker op bed’

Ze was een groot handbaltalent en eerste doelvrouw in de Super Handball League. Totdat vorig jaar het noodlot toesloeg voor Lois van Ruijven. Ze kreeg hard een bal op haar hoofd en sindsdien ligt haar leven overhoop.

De onfortuinlijke Lois van Ruijven kan zich het fatale moment nog precies herinneren. Op 15 maart van het vorige jaar in de thuiswedstrijd van haar club Quintus tegen VOC ging het mis.

„Ongeveer tien minuten voor tijd. De klap was hard en het spel werd stilgelegd. Maar ik deed eigenlijk wat ik altijd deed: even rustig bijkomen, slokje water, weer opstaan en vrolijk doorgaan. Als keepster krijg je wel vaker een bal in je gezicht. Dat is niet fijn, maar je denkt niet direct het ergste.”

Direct gestopt

Dat besef kwam pas twee dagen later. De Naaldwijkse had het idee dat het niet goed met haar ging en nam haar rust. „Ik heb nog één dag gewerkt en merkte toen dat het niet meer ging”, vertelt Van Ruijven, die afgestudeerd fysiotherapeut is en vorig jaar net was begonnen aan de master tot geriatrie fysiotherapeut. „Ik ben direct gestopt met handballen. Een paar dagen later heb ik nog een uurtje online college gevolgd, maar dat ging ook niet.”

Toen begon de lijdensweg voor Van Ruijven, die op haar vijfde jaar met handballen begon bij Westlandia en later overstapte naar Quintus. Met die club boekte successen in de vaderlandse competitie en in de Europa Cup. Het keepen had ze niet bepaald van een vreemde. „Mijn moeder en oma hebben ook in het doel gestaan. En verder kom ik uit een echte handbalfamilie.”

De ergste klachten waren in het begin de hoofdpijn en vermoeidheid, vertelt ze. „Ik ben naar de huisarts gegaan en de diagnose was een lichte hersenschudding. Dat zou twee tot vier weken moeten duren. Het advies was om rustig aan te doen. Die raad heb ik opgevolgd en de hoofdpijn nam iets af, maar het lukte niet om meer activiteiten te ondernemen. Ik moest de balans vinden tussen meer gaan doen en niet te veel doen. Dat viel enorm tegen.”

Af en toe voelde Van Ruijven zich beter en ging het even goed, maar vervolgens liep ze spreekwoordelijk weer tegen de muur en had ze door dat het allemaal te veel was. Er kwamen concentratieproblemen bij, misselijkheid, zware oververmoeidheid en ze had last van overprikkeling.

„Op het dieptepunt heb ik wekenlang alleen maar op bed in het donker en stilte gelegen. Als die klachten aanhouden na een hersenschudding, dan wordt het een ‘postcommotioneel syndroom’ genoemd. Een verzameling van klachten die langer dan drie maanden aanhouden na een hersenschudding.”

Intensief revalidatietraject

Er volgde een intensief revalidatietraject om met behulp van verschillende disciplines de balans te vinden en te kunnen opbouwen naar meer activiteiten. „Het gaat niet snel”, merkt Van Ruijven.

„Maar ik durf wel te zeggen dat ik zeker stappen heb gemaakt. Sinds twee maanden ben ik voorzichtig begonnen met het opbouwen van mijn werk. Ook lukt het me om af en toe wat meer sociale activiteiten op te pakken met mijn vriend en vriendinnen. Dat doet mij erg goed. Maar ik realiseer me, dat het totale herstel nog wel maanden gaat duren.”

Ooit weer keepen?

Of de ooit als groot talent bestempelde doelvrouw ooit weer gaat keepen, weet ze nog niet. „Dat brengt natuurlijk risico’s met zich mee, maar of het echt gevaarlijk is, weet ik niet. Ik heb gewoon pech gehad. Fysiek gezien, ga ik ervan uit dat ik weer kan gaan keepen, maar mentaal zal ik dan nog wel de nodige stappen moeten zetten. Het handballen heeft mij veel mooie momenten gebracht, maar ik heb nu ook gemerkt hoeveel het kan kosten. Die afweging moet ik dus nog gaan maken.”

Tekst: AD Sport – Peter Lotman | Foto: Perry Biemans